Στη μνήμη του Κούτσι

Άνθρωπος και ζώα

Στη μνήμη του Κούτσι

                                                               

Στη  μνήμη του  Κούτσι….

Καταγραφή  εμπειρίας  από  το  ιστολόγιο  μιας  φιλόζωης  που  βίωσε  τον  πόνο  από  την  απώλεια  του  τετράποδου  συντρόφου  της

Μαθήματα ζωής από τον σκύλο μου

Επηρεασμένη από το βιβλίο Μαθήματα Ζωής της Kubler Ross άρχισα να σκέφτομαι τι σήμαινε αυτή η εμπειρία για μένα και ποια μαθήματα είχε έρθει να με διδάξει. Τα ζώα είναι απίστευτοι δάσκαλοι και έρχονται για κάποιο λόγο στη ζωή μας.

Νομίζω ότι αυτά είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα για μένα:

1. Αποδοχή. Το πιο δύσκολο μάθημα στο οποίο έφερα την μεγαλύτερη αντίσταση. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ την κατάσταση της υγείας του, το ότι τα πράγματα έγιναν με τον τρόπο που συνέβησαν και ότι ήταν βασικό να αποδεχτώ και την δική μου ανικανότητα να επηρεάσω την κατάσταση. Επιπλέον μου ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχτώ τον επικείμενο θάνατο. Θυμάμαι αρκετές φορές ,ακόμα και μία εβδομάδα πριν να αντιστέκομαι σαν μικρό παιδί και να σκέφτομαι ότι δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Η αποδοχή ήρθε 3 ημέρες πριν πεθάνει. Εκεί πραγματικά βίωσα την πλήρη ανισχυρότητα μου στην κατάσταση και κατάλαβα ότι δεν έχω άλλη επιλογή. Ένιωθα ότι θα έφευγε σύντομα και το μόνο που είχα πλέον να κάνω είναι να το αποδεχτώ.  

2. Υπομονή. Πολύ δύσκολο μάθημα. Έπρεπε να δείξω υπομονή όλους αυτούς τους μήνες που συνέβαιναν όλα αυτά. Οι κρίσεις, τα γαυγίσματα μέρα-νύχτα, η φαρμακευτική αγωγή 5 φορές την ημέρα, οι πάνες, το καθάρισμα, ο φόβος. Δοκιμάστηκε αρκετές φορές η υπομονή μου .

3. Πόσο σημαντική είναι η σιωπή και η γαλήνη. Με τόσο θόρυβο ένιωσα πραγματικά τόσο έντονη ανάγκη για σιωπή. Και όχι μόνο την εξωτερική σιωπή αλλά και την εσωτερική.

4. Ήρθα αντιμέτωπη με τον πιο μεγάλο μου φόβο. Την απώλεια ενός τόσο αγαπημένου μου ζώου σε συνθήκες που μου προκαλούσαν μεγάλη αγωνία και φόβο. Πιστεύω ότι μόνο όταν περάσει κάποιος μέσα από τους φόβους του και τους βιώσει μπορεί σε ένα βαθμό να απελευθερωθεί. Εγώ έτρεμα την στιγμή του θανάτου του πού πριν ακόμα συμβεί και την ζούσα καθημερινά για 5 μήνες. Όταν τελικά συνέβη δεν ήταν τόσο τρομαχτικό όσο το φανταζόμουνα.

5. Ένα βήμα την φορά. Δεν γίνονται όλα μαζί. Xρειάζεται ισορροπία.

6. Δεν μπορώ να ελέγξω το αποτέλεσμα. Είναι στα χέρια του Θεού η έκβαση της κατάστασης. Δεν μπορώ να ελέγξω την υγεία ενός ζώου, την έκβαση της ασθένειας του ή το πόσο θα ζήσει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το φροντίζω, να το πηγαίνω στον γιατρό, να μειώνω τους κινδύνους με βάση τα όσα γνωρίζω και μαθαίνω , να προσπαθώ να κάνω όσο γίνεται σωστές επιλογές και τα υπόλοιπα να τα αφήνω στα χέρια του Θεού. Υπάρχουν πράγματα που μπορώ να αλλάξω και άλλα που δεν μπορώ. Μόνο Εκείνος ξέρει τι θα γίνει. Και αυτό τελικά είναι πολύ πολύ ανακουφιστικό. Κουράστηκα να προσπαθώ να προβλέψω το τι θα γίνει μετά και κουράστηκα συνέχεια να τρέχω να προλάβω. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνω στο άλλο άκρο. Ισορροπία.

7. Πίστη. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Υπάρχει Θεϊκό σχέδιο

9. Δύναμη. Μπορεί να πόνεσα πάρα πολύ όμως νιώθω σίγουρα πιο δυνατή

10. Αγάπη. Κατάλαβα την έννοια της ανιδιοτελούς αγάπης. Να αγαπάω τόσο πολύ χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα. Ο σκύλος μου δεν ήταν σε θέση να τροφοδοτεί πλέον την ανάγκη μου για αγάπη. Ήταν πολύ άρρωστος και τις περισσότερες φορές δεν με αναγνώριζε. Αυτό στην αρχή με τσάκισε όμως εκεί υπερίσχυσε αυτή η μορφή αγάπης. Να μην περιμένω πια να έρθει στην πόρτα ή να μου κάνει χαρές. Όση αγάπη μου είχε προσφέρει με τόσο ανιδιοτελή τρόπο όλα αυτά τα χρόνια ήμουνα σε θέση να την επιστρέψω.

11. Συμπόνια. Έμαθα να συμπονάω περισσότερο όσους υποφέρουν και να έχω μεγαλύτερη κατανόηση των προβλημάτων γύρω μου.

12. Έμαθα το πόσο σημαντικό είναι να ζώ την στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα. Μέσα σε 5 μήνες έχασα τον σκύλο μου όπου στην ουσία δεν ήταν πλέον σκύλος από τον πρώτο μήνα της εκδήλωσης της ασθένειας. Αν δεν είχα περάσει αρκετό χρόνο μαζί του την προηγούμενη χρονιά θα έμενα με ένα ακόμα πιο μεγάλο κενό. Ευτυχώς προλάβαμε και κάναμε μαζί κάποια πράγματα που δεν είχα την ευκαιρία τα προηγούμενα χρόνια να κάνουμε γιατί εργαζόμουνα πολλές ώρες και συνήθως τα ανέβαλα.  Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μόνο η στιγμή έχει σημασία.

13. Απελευθέρωση. Κάποια στιγμή έρχεται η απελευθέρωση από τον πόνο εκείνου που υποφέρει και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

14. Πιστεύω ότι μέσα από αυτή την εμπειρία έγινα καλύτερος άνθρωπος. Αυτό είναι ένα δώρο ζωής από τον σκύλο μου. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο, έμαθα πολλά πράγματα , ανακάλυψα  πράγματα για την ζωή μου και την διατροφή μου που δεν θα είχα κάνει αν δεν είχα το κίνητρο αυτό. Έμαθα για τις τροφές, για το πώς λειτουργεί ο οργανισμός, για το πώς θα φροντίσω καλύτερα το σώμα μου. Ευχαριστώ.

15. Ευγνωμοσύνη. Για τους ανθρώπους που με στήριξαν, για όσους με βοήθησαν και για όσους με άκουσαν. Το είχα πραγματικά ανάγκη.

Πηγή Koutsimou.blogspot.gr